Вақте ки сухан дар бораи зиндагӣ ва мамот меравад, одамон ҳамеша одат мекунанд, ки онҳоро ба ду ифроти ба ҳам зид тақсим кунанд: ҳаёт нури субҳи тару тоза, гулҳои шукуфта дар шохаҳо ва умед дар кафи даст; дар ҳоле ки марг шаби сард ва хомӯш аст, баргҳои хушкшуда аз навдаҳо мерезанд ва мо аз анҷоми ногузир мегурезем. Ин тарси инстинктивӣ моро водор мекунад, ки аксар вақт ба дароз кардани умри худ машғул шавем, аммо омӯхтани умқи ҳаётро нодида мегирем ва мо ҳамеша намехоҳем бо он далел рӯ ба рӯ шавем, ки марг як ҷузъи ҷудонашавандаи ҳаёт аст. Онҳо ҳеҷ гоҳ душманони ҷудогона нестанд, балки ҳамсафароне ҳастанд, ки дар гардиши табиат бо ҳам зиндагӣ мекунанд ва аз ҳамдигар вобастаанд.
Қимати ҳаёт на дар абадият, балки дар ниҳоят ва зинда будани он аст.Ҳаёт як сафар-яктарафа аст. Мо аз фарёди таваллуд сар карда, гармиву сардии дунёро бо кунљковї ва шавќу завќ ба даст меорем, гармии мењри хонаводагї, самимияти дўстї ва зебоии ишќро эњсос мекунем, хандаю ашк, нармиву ноумедиро мефањмем, дар њар як таљриба афзоиш ёфта, дар њар идро ѓанї месозем. Алафи ваҳшӣ кӯшиш мекунад, ки хокро рах кунад, гули хурдакак ба сӯи офтоб далерона мешукуфад, паррандаи парвозкунанда бошад, болҳои худро дароз карда, пойдор мешавад. Ҳама зиндагӣ дар ҷаҳон кӯшиш мекунанд, ки дар муддати маҳдуд нури худро равшан кунанд, ки ин маънои аслии ҳаёт - на танҳо вуҷуд доштан, балки гарм шудан, бодиққат эҳсос кардан ва осори беназири худро гузоштан аст. Мо набояд бо он мубориза барем, ки ҳаёт кай ба охир мерасад, танҳо ҳар лаҳзаи ҳозираро қадр кунед, самимона дӯст доред, ҷиддӣ зиндагӣ кунед ва ҳаёти маҳдудро бо гармӣ ва арзиш пур кунед.
Марг даҳшатнок нест. Ин нестшавии ҳаёт нест, балки давра ва таъиноти табиат аст.Таваллуд, пирӣ, беморӣ ва марг одилонатарин қонунҳои ҷаҳон аст, ҳеҷ кас новобаста аз сарват ва мақом истисно буда наметавонад. Мо ҳамеша фикр мекунем, ки марг талафот, ҷудошавӣ ва анҷоми ҳама чиз аст, аммо аз нигоҳи дигар, марг танҳо табдили шаклҳои ҳаёт аст: баргҳои афтода ба лойи баҳорӣ табдил меёбанд, то дарахтони навро ғизо диҳад, оби равон ба дарёҳо ва баҳрҳо омехта мешавад, то ба паҳнои баргардад ва ҷони талафшуда ҳеҷ гоҳ аслан аз байн намеравад. Онҳое, ки мо дӯст медоштем, гармие, ки мо гузоштаем ва меҳрубоние, ки мо додем, ҳамеша дар ҷаҳон боқӣ мемонанд, дар ёди наслҳои баъдӣ нур мешаванд ва ба гардиши табиат ҳамроҳ мешаванд. Марг моро меомӯзад қадршиносӣ, ноустуворӣ ва гаронбаҳои зиндагӣ моро дарк мекунад, моро водор мекунад, ки аз васвасаҳо ва баҳсҳо раҳо шавем, ҳаётро эҳтиром кунем, ба дигарон ва худамон меҳрубонӣ кунем. Ин як охири торик нест, балки ёдраскуние аст, ки мо бояд тавре зиндагӣ кунем, ки дар он вақт, ки зиндагӣ дорем, зиндагӣ кунем.
Давраи ҳаёт ва марг қонуни абадии коинот ва инчунин ҳалимтарин ҳақиқати ҳаёт аст. Ба мо лозим нест, ки аз омадани марг битарсем ва вақти ҳаётро беҳуда сарф кунем. Ҳаёт ба мо ҳуқуқ медиҳад, ки ҷаҳонро эҳсос кунем ва марг ба мо оромӣ медиҳад, ки гузаштаро ҳал кунем. Онхо якдигарро пурра карда, хар як умрро пурмазмун ва хар як хайрбодро пурмазмун мегардонанд. Бигзор ҳама мо ба зиндагӣ бо тарсу ваҳшат муносибат кунем, зиндагиро бо шавқу завқ қабул кунем ва аз ҷудоӣ рӯ ба рӯ шавем ва бо тафаккури орому осуда ба анҷом расонем, дарк кунем, ки мо бояд дар зинда будан ба таври комил зиндагӣ кунем ва ҳангоми гузаштан низ танзими табиатро оромона қабул кунем ва дар гардиши маргу зиндагӣ самимона ва гармтарин худро зиндагӣ кунем.
