Зиндагӣ ва марг мавзӯъҳои амиқтарин ва абадӣ дар тамаддуни башарӣ боқӣ монда, ҳамчун оинаи муҳими хусусиятҳои фарҳангии минтақавӣ ва маънии маънавӣ хизмат мекунанд. Барои амиқтар кардани фаҳмиши ҷамъиятӣ дар бораи фарҳанги мавҷудият, як намоишгоҳи глобалӣ ва форуми академӣ ба наздикӣ баргузор гардид, ки дар он олимон ва шунавандагон дар саросари ҷаҳон барои омӯхтани он, ки фарҳангҳои гуногун ҳаётро чӣ гуна тафсир мекунанд, маргро мотам мегиранд ва мероси рӯҳиро пайравӣ мекунанд.
Тамаддунҳои Шарқ дар зери таъсири фалсафаи анъанавӣ ба ҳаёт ва марг назари ҳалим ва даврӣ парвариш кардаанд. Фарҳангҳои шарқӣ аз таъкиди Конфутсий ба идомаи ҳаёт ва эътиқоди буддоӣ ба гардиши кайҳонӣ реша мегиранд, ки анҷоми мутлақи ҳаётро инкор мекунанд. Ҷашнвораи Чинмини Чин ҳамчун таҷассуми маъмултарин фарҳангии ин фалсафа аст. Анъанаи қадимӣ ёдоварии тантанавӣ ва қувваи зиндаро муттаҳид мекунад. Дар ин ҷашн мардум ба хотири гиромидошти аҷдодони фавтида оромгоҳҳоро зиёрат мекунанд, фазилатҳои оилавиро пеш мебаранд ва барои мероси зиндагӣ миннатдории самимӣ баён мекунанд. Дар ҳамин ҳол, онҳо сайругаштҳои баҳорӣ мекунанд, то таҷдиди табиатро қадр кунанд ва ғояи асосиро дар бораи он, ки ҳаёт дар як давраи табиӣ пажмурда ва шукуфоӣ мекунад, интиқол медиҳанд.
Баръакси шадид, анъанаҳои фарҳангии ғарбӣ дурнамои оқилона ва рӯҳонӣ дар бораи маргро ташаккул медиҳанд. Ҷомеаҳои ғарбӣ зери таъсири фалсафаи классикӣ ва таълимоти динӣ байни ҳаёти ҷисмонии миранда ва арзиши рӯҳии абадӣ фарқ мекунанд. Таҳсилоти муосири ғарбӣ таълими систематикии ҳаёт ва маргро оммавӣ карда, -табуҳои деринаи иҷтимоии марбут ба маргро шикастааст. Бо ошкоро рӯ ба рӯ шудан бо ниҳоии зиндагӣ, одамон аз тарсҳои хурофотӣ даст кашидан, беҳамтоии ҳаётро эътироф мекунанд ва ҳар лаҳзаи ҳозираро қадр мекунанд.
Бо муоширати зуд-зуд байнифарҳангӣ{0}}дар даврони муосир, дарки якҷонибаи минтақавӣ тадриҷан ба шинохти фарогири ҷаҳонӣ табдил меёбанд. Интегратсияи фарҳангӣ монеаҳои ҷуғрофӣ ва идеологиро аз байн бурда, ба одамон имкон медиҳад, ки моҳияти дидгоҳҳои ҳаёти Шарқу Ғарбро аз худ кунанд. Олимон қайд мекунанд, ки омӯхтани ҳаёт ва марг дар байни фарҳангҳо на танҳо нофаҳмиҳои мавҷударо ҳал мекунад. Муҳимтар аз ҳама, он мардумро ба эҳтироми ноустувории зиндагӣ, ба оғӯш гирифтани гармии зиндагӣ ва табдил додани тафаккури фарҳангӣ ва фалсафӣ ба неруи мусбат барои зиндагӣ ба таври ҷиддӣ ва дӯст доштани самимона даъват мекунад.
